//

Πως έφθασε η πρώτη τηλεόραση στην Απείρανθο και άλλες ιστορίες…

Πως έφθασε η πρώτη τηλεόραση στην Απείρανθο και άλλες ιστορίες...

Πριν λίγες μέρες βγήκε στο διαδίκτυο η ιστοσελίδα istorima.org σηματοδοτώντας την έναρξη του μεγαλύτερου έργου συλλογής προφορικών ιστοριών που έγινε ποτέ στην Ελλάδα. Μια από αυτές τις προφορικές διηγήσεις είναι του Ναξιώτη, Μανόλη Μπαρδάνη. Το ηχητικό απόσπασμα -η επεξεργασία του οποίου έχει γίνει από ηχολήπτες του Istorima- ξεκινά: «Θα σου πω μια ιστορία αυτή τη στιγμή… Στη σάλα μας εκεί που κοιμόμαστε, δίπλα στη ντουλάπα ήταν η συρταριέρα. Και πάνω στη συρταριέρα έμελλε να μπει η πρώτη τηλεόραση που ήρθε στο χωριό», περιγράφει ο Μ. Μπαρδάνης από την Απείρανθο Νάξου. Η χρονολογία ήταν 1971 και η τηλεόραση ασπρόμαυρη. Στο σπίτι της οικογένειας μαζευόταν όλη η γειτονιά.

Μια εκ των ερευνητών είναι η Φανή Κωστίδου η οποία εκπαιδεύτηκε από ιστορικούς, ηχολήπτες και δημοσιογράφους και ξεκίνησε τις συνεντεύξεις στην πόλη όπου ζει, τη Θεσσαλονίκη. Η συντοπίτισσα της Λίλη Ταλιαδώρου, 93 χρόνων, της αφηγήθηκε πώς βίωσε τα Δεκεμβριανά το 1944. Το ηχητικό των δώδεκα λεπτών αρχίζει: «Το ‘28 είμαι γεννημένη. Τον Οκτώβριο του 1928. Θεσσαλονίκη. Εδώ…Εμείς καθόμασταν στην Κορομηλά τότε. Είχε πάρα πολλές κάργιες. Αυτά τα μαύρα τα πουλιά. Και ο Μεταξάς τότε έδινε δυο δραχμές την κάθε κάργια. Άμα τη σκότωνες…Οι χωρικοί τις σκοτώνανε, τις μάζευαν, τις παραδίδαν σκοτωμένες και παίρναν τις δυο δραχμές. Άλλα και άλλα. Μιλάμε για δικτατορίες ε;», εξιστορεί.

Οι ιστορίες δεν είναι μόνο παλιές αλλά και σύγχρονες. «Αυτό που περνάμε τώρα με τον Covid, αυτό που περνάει τώρα ένα παιδί στην ανεργία, είναι αντικείμενο μελέτης για έναν ερευνητή ή έναν ιστορικό του μέλλοντος» λέει η Σ. Παπαϊωάννου και συμπληρώνει: «Ιστορίες του τώρα που σε λίγα χρόνια θα είναι ιστορίες του χθες».

Αυτό το διάστημα είναι ανοιχτή η πρόσκληση για την Περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας, την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Οι ερευνητές εργάζονται για διάστημα εννέα μηνών, στον τόπο τους.

Η ομάδα του istorima.org αποτελείται από δεκαεπτά άτομα τα οποία έχουν αφοσιωθεί στο μεγαλύτερο εγχείρημα συλλογής προφορικών ιστοριών που έγινε ποτέ. Η ιδέα γεννήθηκε πριν τέσσερα χρόνια από τις Σ. Παπαϊωάννου και Κ. Φλέμινγκ. Σήμερα, είναι πια πραγματικότητα και στόχος είναι οι ερευνητές να καλύψουν ολόκληρη τη χώρα προκειμένου να καταγράψουν ηχητικά ιστορίες που αξίζει να διασωθούν. Έτσι, ιστορίες παππούδων και γιαγιάδων που έζησαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους την περασμένη χιλιετία βγαίνουν από τη λήθη. Ντοπιολαλιές που χάνονται έχουν την ευκαιρία να ακουστούν αλλά και να αρχειοθετηθούν στην πλατφόρμα του μη κερδοσκοπικού οργανισμού. Με αυτό τον τρόπο οι επόμενες γενιές θα μπορούν να έρθουν πιο κοντά με τους προγόνους τους και να ακούσουν ιστορίες που σε διαφορετική περίπτωση οι αφηγητές θα μοιράζονταν μόνο με τους οικείους τους.

πηγη: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Skip to content